مهربانم ....

              بهتر از جانم ....

 تازگی ها چیزهایی فهمیده ام  ...فهمیده ام که نزدیک شدن زیباست نه نزدیک ماندن

                                    پس دور شدن زیباست!!؟

                                                                  مترسک زشت

                                                                               بدقواره ی احمق.....

               در ابتدا می خندی و در انتها اخم میکنی

                      همانطور که دیروز خندیدی و امروز......

                                   فقط به خاطره این زنده باشی که تیغی یا طنابی اطرافت نباشههههه>..<

                                                          نادر شکیبا

                                    محسن اسلامی!!!!

                                                                    افلاطون

وقتی عشق می آید کسی نمی بیند اما وقتی میرود همه میبینند

                                                                               اسپی نوزا

                               <ساعت عاشق شدن>

                             گناه از که بود؟

                                 من؟

                                   تو؟

                          ویا این ساعتها؟

                   افسوس هیچ وقت ساعت عاشق شدن "ما" یکی نبود

تو زودتر                                  من دیرتر

گفتی:عاشقت هستم                           عاشقم باش

گفتم:نمی توانم                                 اکنون نمی توانم

ساعت ها گذشت...

                             روزها وروزها...

تا اینکه ساعت عاشق شدن "من" فرارسید

گفتم : حالا وقتش فرا رسیده است

گفتی: دیگر نه..!!                      دیگر نمی خواهم...!!

راستش ...                          دیگر عاشقت نیستم     

*                                              *                                         *

اگر در عمرت تنها یک روز عاشق بوده ایی بدان تنها همان یک روز زندگی کرده ایی...

                                                            ...

                 ساعات عمر حقیقی من همان ساعاتی است که عاشق بوده ام

                                                                                         ودیگر هیچ

                                                                               مژگان ضحاکی

در این ماه"دعا" بیشتر از همیشه عاشقم    بیشتر از همیشه زنده ام

                                   <بیایید برای هم دعا کنیم  خدا بسیار نزدیک است>

من نمی بینم خدا را ناخدا را دوست دارم

فرصتی حتا ندارم تانتی زیبا بسازم

ناگزیر آهنگ های بی صدا را دوست دارم

رو به روی هر تبسم یک صف از آیینه چیدم

از ته دل انعکاس خنده ها را دوست دارم

ناشناسی دیدم ویک شاخه مریم هدیه دادم

تازه فهمیدی که من بیگانه ها را دوست دارم

فکر کردی کافرم چون نا خدا را دوست دارم

دست هایت را ببر بالا دعا را دوست دارم

                                     "مریم جعفری" 

-باشد!

از دوباره مي آيد دلتنگي!

-گوبيايد!

-با نديدنش چه مي كني!

-هراسي ندارم!

باهاش رفيقم اين روزا....

يغما گلرويي

      نمی دانم

           چند سال گذشته است....

            چند ۳۶۵ روز لعنتی

                    از آن روز که...

                                        قابله

                            مرا

       از هیچ به پوچ کشید!

                                                  زهرا محدثی(م. ژابیر) ـ  ۲۱ /۴/۸۵

    الو ...

    یک .. دو ... سه ...

       امتحان می کنم...

      من ژابیر!

          ۱۹ ساله از ...

                          کاشان که ..

          هرگز !

      من ژابیر! ....

           ۱۹  ساله

     از .. تهران ...

   شوخی می کنم !.. دروغ چرا؟!  

      من ... ژابیر 

     ۱۹ ساله

 * آری سالهاست که در ته چاه مانده ام!

       در انتظار    کاروان مصری ..

   و یا پیرزن آبله رویی که بیاید ببرد مرا!

       یک ماه بدهد که بچسبانم به پیشانی سیاهم...

      و بشوم عزیز ذلیخا ....یا  زن شاه قصه  ها!

      و هرگز سر نمی رسد، ... انتظار...اما بد دردیست هم قطار!

    مخصوصاً اگر قطار هم نرسد به صخره های ریخته...

 ریزعلی حسابی کنف می شود با لباس سوخته!!!..

* الو ...

       یک ... دو.... سه .....

      امتحان می کنم ...

             من!

         ژابیر!

          ۱۹ ساله!

             به مهربانی سفید برفی ....

                 شجاعت پترس

                       و فداکاری ریزعلی !

                                از گورستان خواجه ربیع مزاحمتان شدم ..

                                                               قبر شماره ی ۱۳۶۳.

                  می شود اسم مرا هم در قصه هاتان بیاورید ؟! لطفاً؟!

                              به خدا من مرده ام !...

                                      من ..

                                        سالهاست که مرده ام!

                                                        شعر از : زهرا محدثی( م. ژابیر)ـ ۱۳۸۲

  یک روز که فراموش کرده بودیم چندشنبه بود...

   یک روز گرم لعنتی

        که نفهمیده بودیم گرما ما را زده بود یا ما گرما را..

    ناقوس صبحمان را کلاغ نواخته بود...

         و ..هی ..بلا بر سرمان آوار شده بود...

   *آنروز مثل همه ی روزها تابستان بود...

       مثل همه ی تابستان ها مرداد ...

     مثل همه ی مردادها بیستم...

                  دلگیر...!

                           لعنتی!

   یکی که مثل همه .....ها سفیدپوش بود

              و مثل همه ی جغدهای سفید بدخبر ...

                                           سرش را تکان داده بود که تو...

              * هفت سال است تقویممان روی ۱۳۷۷ مانده

              ساعتمان روی ۱۰

   دستهامان روی پیشانی

      خطوط بدنت روی تخت بیمارستان

   و ..قلبت .. روی....

                                       شعر از : زهرا محدثی (م. ژابیر)ـ مرداد۸۴

       مرده! نمرده؟ مرده! نمرده! مرده؟ نمرده؟ مرده! نمرده! مرده؟ نمرده؟ مرده!!!!!!!!!!

کر می شویم مثل شما هاج و واج ها

باری نمی دهیم که تاراجمان کنند

بیهوده زنده ایم همانند کاج ها

همرنگمان شدید جماعت برای چه ؟

از ترس پست ها  رده ها احتیاج ها ؟

وقتی که پول و پست خدا می شود امان

از این بهانه رابطه ها ازدواج ها

در خواب دیده ام که بسوزیم با همان

چوبی که می زدیم به پای حراج ها

یک کودک گرسنه شب مرگ خود نوشت :

این شعرها که نان نشد ای ابتهاج ها

                        مهدی ذبیحی

لطف تو بود شاملمان شد وگر نه ما
در جسم آدمی ...نه مجسم نمی شدیم

در پشت ژست های بد عکس هایمان
هی جمع می شدیم ولی کم نمی شدیم

گیرم که جنس ماده دلیل هبوط بود
حوا اگر نبود که آدم نمی شدیم

با جمله ی همیشه ی آن پیرمرد هاـ
-مثل تفال چائیتان دم نمی شدیم...

...پایان کار شعر خودم نا تمام ماند
بگذار لااقل که بگویم نمی شدیم
 

             مهدی ذبیحی

در راه روهای دانشکده ی جغرافیا

گمان می کردم آرشم

می خواستم دور چشمهایش خط بکشم

حسود بودم

در پرسه های خیابان دانشگاه

مفهوم عشق را می جستند

در جذبه های جنس مخالف

نمازهائی که نظر می شدند

در پشت چراغ قرمزهای منتهی به حرم

وذکرهائی که بیزار می کردند

دانه های تسبیح را

همسالان من بودند

گیج!

در بن بست فلسفی زمان

کفش های قهوه ای ات

همیشه دیر می کردند

                       …

                       محسن اسلامی

نمی خواهم بگیری دستهایم را

هنوز از پا نیفتادم

رها می خواهد انگشتان تب دارم

شب تاریک گیسو را

رها می خوانمت زیبا

رها در پرسه های گیج تابستان

جنون می آورد گرمای اندامت

                        به این زندان

تو را اینگونه می خواهم

من امشب خوی سرکش

دست وپایی سست و لرزان

کوله باری درد دارم

من امشب سخت مهتاجم،سخت مهتاجم

                                 سخت

کسی باور ندارد حرفهایم را

نمی خواهد ببیند زنده بودن را

غرض دارد نگاهش هر که می بیند

زبان جاری نخواهد شد

مگر آنجا که می گوید…

                   محسن اسلامی

دستی دراز می شود اما همه، من اند

آنها در قبیله فقط پاک دامن اند؟!!!

تا نیمه راه هم به تو فرصت نمی دهند

از ابتدای راه گروهی که دشمن اند

اینجا مترسکان به حکومت نشسته اند

با وعده های پوچ که در پشت خرمن اند

وقتی که سبز شد چمدان کوچ می کنم

با اینکه کفشهای من از جنس آ هن اند

وا مانده است این دو سه انگشت بی گناه

بیهوده بیستون کسی را نمی کنند

این روزها که تشنه ی از پا کشیدنم

یلدای گیسوان تو را شانه می زنند

                    محسن اسلامی

تو را به هر چه ورق پاره ای است!جرات کن

بیا به بستر خوابم قبول دعوت کن

تو از تبار زنی! از قبیله ی حوا

دو سیب سرخ رسیده به ما محبت کن

توئیکه معنی پا خوردگی نمی دانی

بخواب روی تنم دوری از نجابت کن

بگیر دست مرا خوب خوب لمسم کن

به موج موج تنم ای غریق عادت کن

تو را به بکر ترین نقطه ای که می دانی

بیا و با تن مهتابیت قیامت کن

شکست بغض دلم مثل سنگ در شیشه

غریب مثل خودم بود پشت یک گیشه

نشسته بود و نگاهش همیشه می لرزید

و آتشی به دلم زد که سوخت تا ریشه

شکارچی شده در یک غروب پائیزی

چکیده می شود این بار ماشه در بیشه

و بعد یک بره آهو نشسته خون آلود

که ریشه های زمین زخم خورده از تیشه

سکانس آخر چشمش که اوج زیبائی است

گرفت کاپ دلم را و شد هنر پیشه

که پنج رکن اساسی شعرهایم بود

غزل و پنجره،احساس،عشق،اندیشه

                         محسن اسلامی

کنار پنجره گنجشک داشت جان می داد

و قلب هر چه زمینی است را تکان می داد

درون گربه ی جغرافیا کسی می سوخت

پرنده ای که به خود اندکی زمان می داد

به تیر سایه ی شاهین مرگ را می زد

تمام سهم خودش را به آسمان می داد

و بر سکوت غم انگیز مرگ می خندید

به سفره ی غزل من که بوی نان می داد

در استکان پر از خالی اش تأسف بود

شراب جای خودش را به شوکران می داد

دلش همیشه پر از شوق سر بریدن بود

به او اگر چه که عمری است آب و دان می داد

سلام!خسته نباشی جناب عزرائیل

همیشه سوز زمستان تو را نشان می داد

و پنجه های تو اسپانیای گیتاری

که بود دختر شب را کمی تکان می داد

تمام شد غزل عمر پر پرش یعنی:

کنار پنجره گنجشک داشت جان می داد

                                            محسن اسلامی

خبر به دورترین نقطه ی جهان برسد

نخواست او به من خسته بی گمان برسد

شگنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت

کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد

چه می کنی؟اگر او را که خواستی یک عمر

به راحتی کسی از راه ناگهان برسد…

رها کنی برود از دلت جدا باشد

به آن که دوست ترش داشته،به آن برسد

رها کنی بروند و دو تا پرنده شوند

خبر به دورترین نقطه ی جهان برسد

گلایه ای نکنی بغض خویش را بخوری

که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که…نه!نفرین نمی کنم…نکند

به او که عاشق او بوده ام زیان برسد

خدا کند فقط این عشق از سرم برود

خدا کند که فقط زود آن زمان برسد

                                                 نجمه زارع

تمام هستی در آتشم جهان شماست

تنم زمین شما روحم آسمان شماست

کرم کنید و به املاک خود سری بزنید

که سود آتش بیدادگر زیان شماست

اگر شراب ندارید زهر را عشق است

مهم شنیدن یک جمله نوش جان شماست

بگو بمیرم از این شوکران ملالی نیست

که زخم خوردنم از دست مهربان شماست

مراد گفتنتان است،هر چه می گوئید

قرض شنیدن یک جمله از زبان شماست

اگر ندیدمتان بعد از این چه جای غم است

که مدتیست سراسر زمان زمان شماست

برای هر دو جهانم خیالتان کافی است

دلم خوش است که همواره میزبان شماست

                                                     سعید شاد

چندیست عجیب بی قرارم بانو

پائیز نشسته بر مزارم بانو

صد بار به تو گفتم که لبخند نزن

من جنبه ی عاشقی ندارم بانو

دریده جامه به تن سوگوار برگردد

اگر چه رستم از این کار زار برگردد

مسیر چرخ فلک بر مدار ناکامی است

نمی شود که جهان از مدار برگردد

شنیده اید بگویند کوه جنبیده است

ندیده است کسی آبشار برگردد

عبث نشسته بر این راه چشم می دوزم

که یار رفته از این رهگذار برگردد

هنوز دلخوش این مانده ایم تا شاید

زمان ورق بخورد روزگار برگردد

الا قناری غمگین باغ بی برگی

بخوان همیشه بخوان تا بهار برگردد

چه اسفندها...آه!

چه اسفندها دود کردیم!

برای تو ای روز اردیبهشتی

که گفتند این روزها میرسی

از همین راه!

موجیم و وصل ما،از خود بریدن است

ساحل بهانه ای است،رفتن رسیدن است

تا شعله در سریم،پروانه اخگریم

شمعیم و اشک ما،در خود چکیدن است

ما مرغ بی پریم،ازفوج دیگریم

پرواز بال ما،در خون تپیدن است

پر می کشیم و بال،برپرده ی خیال

اعجاز ذوق ما،در پر کشیدن است

ما هیچ نیستیم،جز سایه ای زخویش

پاسخ همین تو را،تنها،شنیدن است

بی درد و بی غم است،چیدن رسیده را

خامیم و درد ما،از کال چیدن است

کلافه هستم از این ازد‌حام آفتها                   و از هجوم ملخهای مرگ آبادی

از این تو باکره ماندی میان این مرداب         که فصل چیدن خود را خبر نمی دادی

تو از تبار بهشتی نه از قبیله ما                تو مثل حوریه ای گر چه آدمیزادی

دوباره سر بکش این مرد بی شرابت را      به من بگو که هنوز از دهن نیافتادی

هزار حیف که عمرم میان زندانها              تمام شد و نگهبان نگفت آزادی

مدیون بی حجابی کانون چشمتان

دارد تمامی بدنم شعله می کشد

در خشم شعله های شبیخون چشمتان

وقتی حصار این مژه را می کشند تا

شیرین ترین سواحل هامون چشمتان

شاید میان این همه آدم غریبه است

این چشم زهر خورده ی مامون چشمتان

وارد به بحث فلسفه وقتی که می شوی

یعنی در انتهای فلاطون چشمتان

آنجا فریب می خورد این قلب خسته از

تصویر شاعرانه ی خاتون چشمتان

مفعول و فاعلات و الم شنگه می کنی ؟

از اینکه احمقی شده مجنون چشمتان

شده است زندگی من کلکسیون شکست

من آن محصل شاگرد اول فلکم

که چشم بسته قبولم در آزمون شکست

ورق ورق دل من را بخوان  که شک نکنی

رسیده ای به اساسی ترین متون شکست

در این مبارزه روئینه تن اگر باشی

شکست می دهدت مثل من قشون شکست

من و شکست شدیم آلیاژ منحوسی

شکست یکسره در من و من درون شکست

شبیه لاشه زاینده رود شد تن من

که پنجه برده در آن سی و سه ستون شکست

اگر شکستن من آرزوی توست قبول

حرام باد مرا زندگی بدون شکست

                                               تقدیم به...